Depressie en adolescenten

Adolescenten blijken in toenamende mate last te hebben van internaliserende problematieken (depressie, angst). Het Australische Black Dog Institute heeft Headstrong 2.0 ontwikkeld, een programma gericht op scholieren om hen kennis te laten maken met GGZ thema’s als veerkracht en welbevinden en wil vooral preventief werken.

Er blijkt wel wat evidence te zijn dat de methodiek werkzaam is:

Calear, A. L. (2015). Web-based prevention and treatment programmes for internalising problems in youth: encouraging findings in an expanding research field. Evidence Based Mental Health, ebmental-2015.

Calear, A. L., Christensen, H., Freeman, A., Fenton, K., Grant, J. B., Van Spijker, B., & Donker, T. (2015). A systematic review of psychosocial suicide prevention interventions for youth. European child & adolescent psychiatry, 1-16.

Perry, Y., Calear, A. L., Mackinnon, A., Batterham, P. J., Licinio, J., King, C., … & Christensen, H. (2015). Trial for the Prevention of Depression (TriPoD) in final-year secondary students: study protocol for a cluster randomised controlled trial. Trials16(1), 451.

Doet me denken aan de mooie sensibiliseringscampagne ‘I had a black dog’ rond depressie  van enkele jaren geleden van de WHO.

 

 

 

Advertenties

Zelfcontrole en TV-kijken

Het blijkt dat zelfcontrole opnieuw belangrijk is in ons dagelijks leven. Dit keer werd het gekoppeld aan TV-kijken. Onderzoekers van de KULeuven onderzochten gewoontekijkers, en, in tegenstellling tot de verwachtingen, hadden deze mensen voldoende zelfdiscipline om op tijd te stoppen met TV-kijken en tijdig aan hun nachtrust te beginnen.  Kijkers met minder vaste kijk-patronen durven langer voor de buis te blijven hangen. Deze groep toont volgens deze studie minder gedisciplineerd gedrag en dus minder zelfcontrole.  De gewoontekijkers hebben hun vaste patronen om te beginnen en eindigen met TV-kijken en houden zich daar ook aan.

Of hoe verwoordde Kielhofner dit nu alweer? Habituatie? Gewoonten, alledaagse patronen, het geeft mensen een zekere duidelijkheid en houvast,… én zelfcontrole zo blijkt.

Mondelinge examens?

Las volgend stukje over het failliet van mondeinge examens in veto, het onafhankelijk Leuvens studentenblad.

Er zijn inderdaad nogal wat nadelen verbonden aan de mondelinge examenvorm, voor student (faalangst, zenuwen,…) én docent (bias, tijdsinvestering,…), vermoedelijk niet de beste examenvorm om kennis te toetsen.

WHO – rehabilitation: a key for health

Recent hield de WHO een congres in Geneve met als titel ‘Rehabilitation: a key for health in the 21st century’.  Ik citeer uit de Call for Action:”The availability of accessible and affordable rehabilitation is necessary for many people with health conditions to remain as independent as possible, to participate in education, to be economically productive, and fulfil meaningful life roles.” (WHO, 2017).  Dat is ook een taak van de ergotherapie, toch?

De WHO spreekt letterlijk van een noodzaak om rehabilitatie (revalidatie) zorgverlening te versterken in de toekomst. In onderstaande grafiek schat men het minimaal aantal vereiste ergotherapeuten per 1.000.000 populatie op 750 (cijfers WFOT). Zelfs de rijkere westerse landen komen nog niet in de buurt, al moeten we eerlijk zijn, België is goed bedeeld wat betreft aantal ergotherapeuten.

Uiteindelijk formuleert het WHO 10 actiegebieden:

Als ik deze doelen bekijk is er ook voor België nog werk aan de winkel, ook al hebben we veel collega’s.

The Guardian beschrijft de case van JP, het eerste beschreven geval van Highly Superior Autobiographical Memory (HSAM), een vrouw die alles wat in haar leven is gebeurd tot in de kleinste details en gepaard gaand met levendige herinneringen, kan herinneren.

Parker en collega’s (2006)  testten deze opmerkelijke vrouw grondig en spreken van hyperthymesia, een conditie die bestaat uit twee specifieke kenmerken:

  1. de persoon spendeert abnormaal veel tijd aan het denken over het eigen persoonlijke verleden, en
  2.  de persoon heeft een buitengewone capaciteit om specifieke gebeurtenissen uit het persoonlijke verleden te herinneren.

Een combinatie dus van een gave om autobiografisch materiaal op te roepen en vast te houden in het geheugen, en de neiging om steeds weer met die herinneringen bezig te zijn, waardoor de herinneringen alleen maar sterker worden natuurlijk.

Later onderzoek wijst uit dat de beschreven conditie best past onder de noemer HSAM, en dat de patiënten vooral moeite hebben met vergeten.  Ik mag er niet aan denken, alle persoonlijke herinneringen onthouden…